Carin, je werkte eerst in de horeca. Hoe voelde dat?
“De horeca paste bij me omdat ik graag met mensen werk. Het is sociaal en dynamisch, dat vond ik leuk. Maar ik merkte dat ik mezelf niet echt uitdaagde. Ik was vaak moe aan het eind van de dag, zonder het gevoel dat ik iets had opgebouwd.”

Had je al een link met techniek?
“Ja, zeker. Mijn vader heeft altijd in de techniek gewerkt, dus die wereld was me niet vreemd. Thuis ging het vaak over maken, oplossen en doorgaan als iets niet meteen lukt. Toch dacht ik lange tijd dat techniek misschien niet voor mij was.”

Wat maakte dat je tóch die stap ging overwegen?
“Op een gegeven moment stelde ik mezelf de vraag: wat wil ík eigenlijk? Ik ben ambitieus, wil leren en vooruit. Toen begon ik te voelen dat techniek eigenlijk heel goed bij me past.”

Hoe kwam ISI in beeld?
“Via ISI ging ik in gesprek. Dat voelde meteen anders. Het waren geen snelle gesprekken, maar echt de tijd nemen. We hebben het gehad over wie ik ben, wat me energie geeft en waar ik naartoe wil.”

Wat zagen zij in jou?
“Ze benoemden dat ik sociaal en assertief ben, verantwoordelijkheid neem en leergierig ben. Dat gaf vertrouwen. Ze zagen technisch inzicht in me, nog voordat ik dat zelf helemaal hardop durfde te zeggen.”

Hoe was de overstap naar mechanisch operator?
“Spannend, maar vooral goed. Het werk is concreet en vraagt focus. Ik werk in een team waar samenwerken belangrijk is en waar ik veel leer. Dat past bij me.”

Waar sta je nu?
“Ik zit op mijn plek. Ik ontwikkel me technisch en leer elke dag bij. Ik sluit niet uit dat ik ooit voor mezelf begin, het liefst ook in de techniek. Voor nu bouw ik ervaring op, met een vaste basis en begeleiding die blijft.”

En buiten het werk?
“Ik sport veel, ga graag naar de fitness en thuis wacht mijn kat. Ik kom uit een groot gezin op Walcheren, dus verbinding met mensen is belangrijk voor me. Dat gevoel heb ik hier ook.”

Tot slot: wat heeft ISI voor jou betekend?
“ISI heeft me geholpen om helder te krijgen wat ik wil en heeft me het vertrouwen gegeven om die stap te zetten. Ze blijven betrokken. Dat maakt echt het verschil.”